מכתב תנחומים פתוח למשפחת הילד מוחמד אבו ח'דיר ולעם הפלסטיני

צרפתי את חתימתי למכתב זה שנכתב על ידי אלמוג בהר.

 

אני מבקשת ממך סליחה אישית מוחמד אבו ח'דיר.

-אבו-חדיר-e1404716681102

 

ידינו שפכו את הדם הזה, ידינו הציתו את הילד מוחמד אבו ח'דיר, ידינו ליבו את הבערה. אנחנו חיים כאן כבר זמן ארוך מדי מכדי שנוכל לומר שלא ידענו, שלא הבנו, שלא ציפינו. ראינו את המערכת הענפה של הסתה לגזענות ולנקמה מצד הממשלה, הפוליטיקאים, מערכת החינוך והתקשורת. ראינו כיצד החברה הישראלית הופכת מוזנחת וענייה, עד שההיענות לאלימות בביטוייה השונים הופכת מוצא לרבים, נערים ומבוגרים, הנאבקים על מקומם בשולי החברה. ראינו איך יהדותנו מצומצמת ועוברת רדוקציה חריפה ללאומנות, למיליטריזם, למאבק על קרקע, לשנאת גויים, לניצול מבזה של טראומת השואה ול"תורת המלך". ובעיקר ראינו איך מדינת ישראל, על ממשלותיה השונות, מממשת מדיניות גזענית, מחוקקת חוקים מפלים, פועלת להנצחת משטר הכיבוש בשטחים ומעדיפה אלימות מתמשכת, וקורבנות בשני הצדדים, על הסדר.


ידינו שפכו את הדם הזה, ואנחנו מבקשים להביע את תנחומינו וכאבנו לפני משפחת הילד מוחמד אבו ח'דיר, החווה אובדן שלא יתואר, ולפני העם הפלסטיני. אנחנו מתנגדים למדיניות הכיבוש של הממשלה. אנחנו מתנגדים לאלימות, לגזענות ולהסתה בחברה הישראלית. ואנחנו מסרבים לזהות את יהדותנו, שבכללה דברי רבן של טריפולי וחַלבּ, חכם חזקיה שבתי, שאמר: "'וְאָהַבְתָּ לְרֵעֲךָ כָּמוֹךָ' (ויקרא י"ט, י"ח) – ודבר זה לאהוב איש את אחיו, ולבוא לעזרתו, לא נצרך בין ישראל לחברו, אלא גם עם שכננו – האינם יהודים, צריך להיות עמהם באהבה, ולרדוף שלומם וטובתם, ודבר זה מלבד שהשכל מחייבו, גם התורה הקדושה, אשר דרכיה דרכי נועם, היא מחייבת אותנו על זה", עם מעשי המדינה ודברי נציגיה הרשמיים.


ידינו שפכו את הדם הזה, בניגוד לאיסור הרצח ביהדות ובאיסלאם, ועל כן אנחנו מתחייבים להמשיך במאבק שלנו בתוך החברה הישראלית, יהודים ופלסטינים, כדי לשנות את החברה מבפנים, להיאבק במיליטריזציה של החברה, בתודעת המיעוט והקורבן, בבחירה במלחמה ובאדישות כלפי זכויותיהם וחייהם של הפלסטינים ובהמשך זכויות היתר ליהודים בלבד, ולהציע חיבור אנושי-פוליטי-תרבותי-היסטורי ישראלי-פלסטיני ויהודי-ערבי, בין השאר דרך ההיסטוריה של רבים מאיתנו כיהודים בני העולם הערבי, ודרך מאבק על שיוויון אזרחי ועל שינוי כלכלי-חברתי במקומן של קבוצות מודרות ומדוכאות בחברה הישראלית, וביניהן ערבים, אתיופים, מזרחים, נשים, חרדים, להט״ב, מהגרי עבודה, פליטים ועוד. לצד החזק בסכסוך יש לכאורה את היכולת לפרק את משטר הגזענות ומעגל האלימות באופן לא אלים, ואנו מבקשים להוביל לשם, מול השאננות של רבים בציבור הישראלי שמעדיפים להותיר את משטר העוול וגלגל האלימות על כנם, ומצפים ל"פתרונות" במסגרת מעגל האלימות, כפי שקורה כרגע במלחמה נגד עזה, שרק תוביל ליותר הרוגים ובקשת נקמה בשני הצדדים, ולא להסדר.


ידינו שפכו את הדם הזה, ואנחנו מושיטים יד למאבק אזרחי משותף שלנו עם כל קבוצה פלסטינית שתרצה בכך כנגד הכיבוש, כנגד אלימות משטר הכיבוש, כנגד מניעת זכויות האדם מן הפלסטינים, ולמען סיום הכיבוש, אם בדרך של הקמת מדינת פלסטינית עצמאית בשטחים, ואם בדרך של הקמת מדינה אחת משותפת שבה נהיה כולנו אזרחים שווים.
*
ידינו שפכו את הדם הזה, ובחברה שלנו מאשימה אותנו באופן קבוע הפרופוגנדה הלאומנית בחד-צדדיות ובגינוי רק של פשעי ישראל ולא של פשעים שמבצעים הפלסטינים. על כך אנו עונים ראשית כל: לדעתנו מי שתומך או מצדיק הרג פלסטינים תומך במשתמע ולמעשה מעודד הרג יהודים-ישראלים, ולהפך, מי שתומך או מצדיק הרג יהודים-ישראלים תומך במשתמע ולמעשה מעודד הרג פלסטינים. גלגל הנקמה הוא גדול ותנועתו מהירה, ואילו אנחנו מתנגדים לכל סוג של אלימות, ומבקשים פתרון לא אלים למצב האלים. התנגדות לנתניהו אין פירושה תמיכה בחמאס, המציאות אינה דיכוטומית, ויש אפשרויות נוספות על הציר שבין נתניהו לחמאס. נוסף לכך עלינו להדגיש: אנחנו אזרחים ישראלים ומרכז חיינו בישראל, ועל כן גם עיקר הביקורת שלנו הוא כלפי החברה הישראלית, אותה אנחנו מבקשים לתקן. מתוכנו יצאו הרוצחים. ודאי שיש נימוקים לביקורת גם על חברות אחרות, ואנחנו חושבים שכל אדם מחוייב לבחינה יסודית וביקורתית של החברה שהוא חי בה, ורק לאחר מכן של חברות אחרות. אם היינו פלסטינים יתכן בהחלט שהיינו מתרכזים בביקורת על החברה הפלסטינית, ואולי היינו מנסים לקדם אלטרנטיבה משמאל לשלטון הפלסטיני. אנחנו ערים לביקורת שאכן מתקיימת בתוך החברה הפלסטינית, ולא תמיד תמיכה שלנו, כאזרחי המדינה הכובשת, תסייע לצמיחתן של עמדות ביקורתיות בתוך החברה הפלסטינית. אנחנו גם מודעים להיעדר הסימטריה בין מדינת ישראל, כמעצמה צבאית וכלכלית אזורית, הכובשת מיליוני פלסטינים חסרי זכויות לאורך עשורים ארוכים, לבין החברה הפלסטינית שסובלת מפיצול, שרוב בניה גולים, שאין לה עצמאות ואשר מתנהלת תחת שליטה צבאית ישראלית, ומצב כיבוש ומלחמה.


ידינו שפכו את הדם הזה, ואנחנו יודעים שרוב הפלסטינים החפים מפשע שנרצחו בשישים ושש השנים האחרונות על-ידי יהודים-ישראלים רוצחיהם לא נעצרו, לא נשפטו ולא הוכנסו מעולם לכלא, בניגוד למעצר ששת החשודים היהודים ברציחתו של הילד מוחמד אבו ח'דיר. רוב ההרוגים הפלסטיניים החפים-מפשע נהרגו על-ידי לובשי מדים מטעם הממשלה, הצבא, המשטרה או השב"כ, והרג של חפים מפשע שהם ביצעו, בין ממטוסים, בין מתותחים ובין על הקרקע, הוגדר במקרים נדירים ביותר כ"טעות אנוש" או "תקלה טכנית" שכללה התנצלות רפה (והעדר חקירה או כתב אישום, או מסמוסם), ועל-פי רוב זכה להתעלמות מצד גורמי אכיפת החוק, הצבא והתקשורת. חד הפעמיות של תפיסת החשודים לרצח הפעם נובעת מהעובדה שכעת, כמו במקרה של המחתרת היהודית (ששותפיה קיבלו חנינה מהירה), עמי פופר, ברוך גולדשטיין וכו', הם פעלו ללא מדים. מלבד החיילים שנשפטו על הטבח בכפר קאסם ב-1956, ושהו בכלא לא יותר משנה, כמעט ולא נערך בישראל משפט כאשר המבצעים היו לובשי מדים, כולל במעשי הטבח הקשים ביותר.


ידינו שפכו את הדם הזה, ואפילו בעת כזאת, כאשר בנימין נתניהו מבקש להביע ניחומים וגינוי על רציחתו של הילד מוחמד אבו ח'דיר, הוא מבטא תוך כדי כך גם טענה גזענית ומסוכנת בדבר עליונות מוסרית של ישראל על שכניה: "מקומם של רוצחים כאלה איננו בחברה הישראלית. בכך אנחנו נבדלים משכנינו – שם הרוצחים מתקבלים כגיבורים ועל שמם נקראות כיכרות. זה איננו ההבדל היחיד בינינו. את המסיתים אצלנו אנחנו מעמידים לדין, בעוד ההסתה ברשות הפלסטינית מתבצעת בכלי תקשורת רשמיים ובמערכת החינוך, הסתה שעיקרה קריאה להשמדתה של ישראל". נתניהו שוכח שכמה חשודים בפשעי מלחמה כיהנו בממשלות ישראל, חלקם גם בממשלותיו, ושספירת ההרוגים החפים מפשע היהודים-ישראלים לעומת ההרוגים החפים מפשע הפלסטינים במהלך הסכסוך הישראלי-פלסטיני ב-66 השנים האחרונות תעיד על מספר הרוגים פלסטיני גבוה הרבה יותר. כמו כן הוא שוכח, או משכיח, את ההסתה הנרחבת שלו ושל ממשלתו בשבועות האחרונים, ואת דבריו שלו על נקמה: "נקמת דם ילד קטן עוד לא ברא השטן, וגם לא נקמת דם של נערים צעירים וטהורים", לאחר גילוי גופות הנערים גיל-עד שער, נפתלי פרנקל ואייל יפרח, שנרצחו שבועיים וחצי קודם לכן, כאשר היינו כולנו מזועזעים. היה מי שפירש את "נקמת הדם" במונחים של עין תחת עין וילד תחת ילד, שיותירו את כולנו עיוורים, שכולים ויתומים.
*
ידינו שפכו את הדם הזה, וכעת מחליטה הממשלה, במקום להכריז על ימי צום ואבל והכאה על חטא, על יציאה למבצע צבאי בעזה, אותו היא מכנה "צוק איתן", ואנו קוראים לה לחזור בה מכך ולחתור לרגיעה ולהסדר. עזה הפכה בשנים האחרונות ליריב העיקרי של ממשלות ישראל. עזה היא ההיסטוריה של כולנו, והיא שכחת ההיסטוריה של כולנו. היא המקום הכי כואב בפלסטין/ארץ-ישראל, ובבית-הקברות שלה קבור הפייטן ר' ישראל נג'ארה, שאולי אומר עכשיו דברי סנגוריה מפוייטים בשמיים, עלינו ועל הפלסטינים. עזה רובה פליטים, שגורשו ממישור החוף ב-48, ובני עזה בנו מאז 67 את רוב ערי ישראל שאותן הם עכשיו מפציצים. סביב לעזה בעיירות הפיתוח רוב של פליטים יהודים מן העולם הערבי וצאצאיהם, שנדחקו לצאת מארצותיהם לאחר המלחמה ב-48, ובארץ במבצע שכותרתו פסטורלית, "מן האונייה לכפר", נשלחו במשאיות בלילה שבו הגיעו לארץ מייד לעיירות הפיתוח, כדי שלא יעצרו בדרך במרכז הארץ ו"חס וחלילה" ישארו בו, ושם בדרום הם עיבדו את שדות הקיבוצים והמושבים שסביבם ועבדו במפעליהם. עזה היא אינסוף מלחמות ופלישות בשנים שאחרי 48: פעולות התגמול, 56, 67, פלישת אריק שרון לעזה ב-1970, 1987, 2000, 2009, 2012, 2014. עזה היא חוסר התקווה שלכם ושלנו, והמוצא שלנו ושלכם הולך ומתרחק: אחרי ארבעים שנה שבהן האפשרות של פשרה היסטורית כואבת בין שתי התנועות הלאומיות, הפלסטינית והציונית, היתה מונחת על השולחן, האפשרות הזאת הולכת ומתאדה, הסכסוך מפורש מחדש במונחים מיתולוגיים ותיאולוגיים, במונחים של נקמה ונקמה על נקמה, וכל שאנחנו מבטיחים לילדינו הוא עוד מלחמות רבות לשנות דור, שיהרגו בנו ובכם ללא מוצא ויביאו למיסודו של משטר אפרטהייד שיפול רק לאחר דורות רבים נוספים.


ידינו שפכו את הדם הזה, ואנחנו חושבים שעלינו להתבונן יחד על ההיסטוריה שלנו, המשותפת, המדממת והטראגית, בת מאה השנים, ועל מקומה בעולם. בראשיתה של תקופה זאת הקולוניאליזם האירופי היה בשיאו, וכבש חלקים גדולים מאסיה ואפריקה, ניצל כלכלית וצבאית את עמיהן, התייחס לתרבויותיהן כפרימיטיביות וערך בהן מעשי טבח נרחבים. בהמשך רוב התנועות הלאומיות, גם בארצות שרק השתחררו מן הקולוניאליזם, אימצו את האלימות כעיקרון מארגן שלהן, וביקשו "לטהר" את המרחב הלאומי מזרים בנימוקים גזעיים/לאומיים/דתיים/אתניים/תרבותיים, והביאו למצב מתמשך של מלחמה. אנחנו מבקשים לפעול נגד כיוון זה של ההיסטוריה בעולם ובקהילות השונות שלנו, כיהודים וכפלסטינים, כערבים וכישראלים, כמזרחים וכאשכנזים, כמסורתיים, דתיים, חילונים וחרדים, ולהתנגד לחומות, להפרדה, לנישול, לגירוש, לגזענות ולקולוניזציה, ולהציע עתיד אלטרנטיבי משותף להווה המדכא, המדוכא והאלים של חברותינו, שאינו נכנע למעגל האלימות והנקמה, אלא מציע צדק, תיקון, שלום ושיוויון, הנשען על תרבויותינו, אנושיותינו ומסורותינו הדתיות המשותפות, כדי שידינו לא ישפכו עוד דם, ואף יזכו להיות מושטות זה לזה בברכת שלום בעזרת השם, אינשאללה.


חותמים (רשימה מתעדכנת): אורלי נוי, יוסי דהאן, ענבל ג'משיד, יוסי גרנובסקי, אליענה אלמוג, אייל שגיא ביזאווי, ורדה חרש, הרצל כהן, סיון שטאנג, יוסי וזאנה, דורי מנור, ירדנה חמו, איתי קנדר, אברי הרלינג, מיכל חכם, מירית ארבל, יואב משה, אבי-רם צורף, סער גרשון, יותם קדוש, ציקי אייזנברג, נועם גל, עמית לביא, שרית אופק, חגי מטר, מתי שמואלוף, אנדרה לוי, שיקו בהר, נעמה קטיעי, רוני קרני, טל גלבוע, רבקה מונדלק, ארנון לוי, נעם בן חורין, אבתסאם ברכאת, אודי אלוני, דיאנה דניאל-שרם, יורם מלצר, רמי אדוט, חמוטל גורי, דוד צ'יינה וולף, איזי וולף, יעל אהרונוב, יונתן מזרחי, נעמה ששון, עידן כהן, צבי בן-דור בנית, ענבל אשל-כהנסקי, מתן קמינר, יותם שווימר, חגית מרמלשטיין, אסף פיליפ, עליזה ווסטון, אלי בר, דפנה הירש, יעל בן יפת, שירה אוחיון, ארז יוסף, יעל גולן, נועה אשל, אפרת שני-שטרית, סיגל פרימור, אביעד מרקוביץ, אילונה פינטו, תמר נוביק, דגנית אליקים-קסוטו, אלימי שרה, איתי שניר, דיאנה אחדות, לירון מור, יוני סילבר, אור שמש, גל לוי, דנה קפלן, דניאל שושן, זיו ימין, מיכל ניצן, רעות בנדריהם, יובל אילון, יולי כהן, אורן אגמון, אסף יעקובוביץ', יהונתן ודעי, מיכל גורן, אלי אושורוב, יובל דרייר-שילה, טל שפי, יהודה בן אל, מורן טל, נורית בן צבי, אלי שמואלי, דלית מצגר, מנשה ענזי, מאיר עמור, שושי שמיר, ערן קאלימי מישייקר, נעה היינה, סהר שלו, אלי אדלמן, רן שגב, אלברט סוויסה, סרחיו יחני, רועי חסן, חנה גינתון, דוד מוצפי-האלר, מאור הוימן, תמי ריקליס, צילה זאלט, מזל מויאל כהן, אביגיל ארן חוצן, אפרת יששכר, שלומית כרמלי, אורי בן-דב, תמר מוקדי, יהב זוהר, יפעל ביסטרי, יאיר מיוחס, רוני מזל, שוש רפפורט, עמית גילוץ, ארין דין, רועי לבנה, רייצ'ל לאה ג'ונס, מוטי גיגי, יואב קפשוק, דליה כץ, סשה קורבטוב, שרון כהן, נעמי קליימן, יוסי לוס, נתן שלוה, בני נוריאלי, רוזי בניון, אודליה גולדרט, עידית ארד, אלדד ציון, רני בלייר, אביב גרוס-אלון, יותם כהן, נועה מזור, מיכלי ברור, אור ברקת, עוז רוטברט, אסתר עטר, רונית בכר שחר, עדי קיסר, אור סופר, אלה גרינגאוז, נגה איתן, תמר שרף, הילה צ'יפמן, יגב בוכשטב, תומר לביא, רוני הניג, ורד קופיץ, שי שבתאי, יעל גבירץ, תמר אחירון, גיא אייל, חגית בכר מוריס, אמירה הס, אברהם עוז, יעל ברדה, מוטי פוגל, פנינה מוצפי-האלר, יובל עברי, אלמוג בהר.
תודה לאתר העוקץ ולאתר שיחה מקומית שהעלו יחד את המכתב (10.7.2014).

המכתב בערבית:

رسالة تعزية مفتوحة لعائلة الطفل محمد أبو خضير وللشعب الفلسطينيأيدينا هي التي أراقت هذا الدم، أيدينا أحرقت الطفل محمد أبو خضير، أيدينا أشعلت الفتيل. نحن نعيش هنا ما يكفي من الزمن حتى لا نقول أننا لم نعرف، ولم نفهم، ولم نتوقع. شاهدنا تلك المنظومة الواسعة من التحريض على العنصرية والانتقام من قبل الحكومة، والسياسيين، وجهاز التعليم والاعلام. شاهدنا كيف يتحول المجتمع الإسرائيلي إلى مهمل وفقير، حتى اصبحت الاستجابة للعنف على أشكاله المختلفة مخرجًا للكثيرين، للشبان وللبالغين، الذين يصارعون على مكان لهم على هامش المجتمع. شاهدنا كيف تتقلص يهوديتنا وتُختزل بالقومجية، والعسكراتية، والصراع على الأرض، وكره غير اليهود، والاستغلال المخزي لمأساة المحرقة و"شريعة الملك" (وهو كتاب صدر عام 2009 كتبه الحاخامات يتسحاق شبيرا ويوسف اليتسور ويشرعن قتل غير اليهود أوقات السلم وأوقات الحرب). وشاهدنا في الأساس كيف تقوم دولة إسرائيل، على مختلف حكوماتها، بتطبيق سياسة عنصرية، وتقونن التمييز، وتعمل على تكريس الاحتلال، وتفضل العنف المتواصل والضحايا من كلا الطرفين على التسوية.

أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، ونحن نعبر هنا عن تعازينا وألمنا أمام عائلة الطفل محمد أبو خضير التي تعيش فقدان لا يمكن وصفه، وأمام الشعب الفلسطيني. نحن نعارض سياسة الاحتلال الحكومية, نحن نعارض العنف، والعنصرية والتحريض في المجتمع الإسرائيلي. ونحن نرفض أن تتمثل يهوديتنا، بما فيها أقوال حاخام طرابلس وحلب، الحاخام حزقيا شبتاي، الذي قال: "بل تحب قريبك كنفسك (لاوين، الاصحاح التاسع عشر، 18)" – أن نحب الواحد قريبه ونهب لمساعدته، ليس فقط بين الإسرائيلي وصديقه، بل أيضا مع جيراننا غير اليهود. علينا أن نكون معهم في الحب، وأن نسعى لسلامتهم ومصلحتهم، فهذا ما يمليه العقل علينا، بل وما تمليه التوارة المقدسة علينا، التي تنص على السلوك الدمث، إنها تملي علينا هذا"، نحن نرفض مماثلة اليهودية مع أعمال الدولة والمتحدثين الرسميين باسمها.

أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، خلافا للتحريم القائم في اليهودية والإسلام، وعليه نحن ملتزمون بمواصلة نضالنا داخل المجتمع الإسرائيلي، يهودا وفلسطينيين، بهدف تغيير المجتمع من الداخل، والنضال ضد عسكرة المجتمع، وضد وعي الأقلية والضحية، وضد خيار الحرب واللامبالاة تجاه حقوق وحياة الفلسطينيين، وضد الامتيازات في الحقوق لليهود فقط، ومن أجل اقتراح التواصل الإسرائيلي الفلسطيني واليهودي العربي الإنساني والسياسي والثقافي والتاريخي، بما في ذلك على طريق العديد منا اليهود أبناء العالم العربي، وعلى طريق النضال من أجل المساواة المدنية، ومن أجل تغيير المكانة الاقتصادية الاجتماعية للمجموعات المقصية والمضطهدة في المجتمع الإسرائيلي، بما فيهم العرب، والأثيوبيين، والشرقيين، والنساء، والحريديم، ومجتمعات ال جي.بي.تي، ومهاجري العمل، واللاجئين وغيرهم. الجانب الأقوي في هذا الصراع لديه القدرة على تفكيك نظام العنصرية ودوامة العنف بشكل غير عنيف. نحن نطالب بقيادة المجتمع في هذا الاتجاه، مقابل عدم اكتراث العديد في المجتمع الإسرائيلي الذين يفضلون الابقاء على نظام الظلم ودائرة العنف، ويتوقعون "الحلول" في إطار دائرة العنف هذه، كما يحدث الان في الحرب على غزة، والتي لن تقود إلا إلى المزيد من القتلى والمطالبة بالانتقام لدى الطرفين، وليس إلى التسوية.

أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، ونحن نمد يدًا للنضال المدني المشترك مع كل مجموعة فلسطينية ترغب بذلك، النضال ضد الاحتلال، وضد عنف نظام الاحتلال، وضد سلب حقوق الانسان من الفلسطينيين، ومن أجل إنهاء الاحتلال، إما عن طريق إقامة دولة فلسطينية مستقلة في الضفة وقطاع غزة، أو عن طريق إقامة دولة واحدة مشتركة نكون فيها جميعا مواطنين متساوين.

***
أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، وفي مجتمعنا تتهمنا الدعاية القومجية بشكل دائم بالانحياز وبإدانة جرائم إسرائيل فقط وليس الجرائم التي يرتكبها الفلسطينيون. ونحن نرد على ذلك: برأينا، من يؤيد أو يبرر قتل فلسطينيين فإنه ضمنا وعمليا يؤيد ويشجع قتل يهود إسرائيليين. وبالعكس، من يؤيد أو يبرر قتل يهود إسرائيليين فإنه ضمنا وعمليا يؤيد ويشجع قتل فلسطينيين. فعجلة الانتقام كبيرة ودورانها سريع. إما نحن، فنعارض جميع أنواع العنف، ونطالب بحل غير عنيف لهذا الوضع العنيف. معارضة نتنياهو لا تعني تأييد حماس، فالواقع ليس بهذه الثنائية، وثمة إمكانيات أخرى على المحور بين نتنياهو وحماس. زيادة على ذلك يجب التأكيد: أننا مواطنون إسرائيليون ومركز حياتنا في إسرائيل، ولذلك فإن جل انتقاداتنا هي تجاه المجتمع الإسرائيلي الذي نبغي إصلاحه. فمن بيننا خرج القتلة. بالطبع هنالك حجج لانتقاد المجتمعات الأخرى أيضا، ونحن على اعتقاد أن كل انسان ملزم بإجراء فحص دقيق ونقدي للمجتمع الذي يعيش فيه، وفقط بعد ذلك للمجتمعات الأخرى. فلو كنا فلسطينيين فلا بد أننا كنا سنركز انتقادنا على المجتمع الفلسطيني، وربما كنا سنحاول تعزيز بديل يساري للنظام الفلسطيني. ونحن على بينة من الانتقادات التي تدور فعلا داخل المجتمع الفلسطيني، لكن تأييدنا – كمواطني دولة الاحتلال – لا يساعد دائما على نمو مواقف نقدية داخل المجتمع الفلسطيني. ونحن نعي أيضًا عدم التناظر بين دولة إسرائيل، كدولة عظمى عسكريا واقتصاديا واقليميا، والتي تحتل ملايين الفلسطينيين مسلوبي الحقوق خلال عقود عديدة، وبين المجتمع الفلسطيني الذي يعني الانقسام، والذي يعيش غالبية أبناؤه في الشتات، والذي لا يتمتع بالاستقلال، والخاضع للاحتلال والسيطرة العسكرية الإسرائيلية، والذي يعيش واقع الاحتلال والحرب.

أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، ونحن نعلم أن معظم الفلسطينيين الأبرياء الذين قتلوا خلال السنوات الست وستين الماضية بيد يهود إسرائيليين لم يتم القبض على قاتليهم، ولم تتم محاكمتهم ولم يوضعوا أبدا في السجن، وذلك على خلاف اعتقال اليهود الستة المتهمين بقتل الطفل محمد أبو خضير. غالبية القتلى الفلسطينين الأبرياء قتلوا بيد لابسي الزي العسكري من قبل الحكومة، والجيش، والشرطة أو الشاباك، وعمليات القتل التي تم تنفيذها إما بالطائرات، أو بالمدافع أو عن الأرض، تم تعريفها في حالة نادرة أنها "خطأ إنساني" أو "خطأ فني" وتضمن اعتذارا ضعيفا (ولم يتبع ذلك أي تحقيق، أو لائحة اتهام أو تم تمييع ذلك). وغالبا ما حظيت هذه الجرائم بالتجاهل من قبل القائمين على تطبيق القانون والجيش والاعلام. أما في هذه المرة الوحيدة التي تم فيها القاء القبض على المتهمين بالقتل، كما في حالة الحركة اليهودية السرية (الذي حصل أعضاؤها على العفو السريع)، والوضع مع عامي بوبير وباروخ غولدشتيان، فإن ذلك بسبب الحقيقة أنهم قاموا بذلك بدون لبس الزي العسكري. وباستثناء الجنود الذين تمت محاكمتهم على مجزرة كفر قاسم في عام 1956، والذين مكثوا في السجن أقل من عام واحد، فإنه لم تجري في إسرائيل محاكمة عندما كان المنفذين من لبسة الزي العسكري، وحتى في حالات ارتكاب مجازر فظيعة.

أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، وحتى في هذه الأوقات، عندما يقدم بنيامين نتنياهو التعازي والاستنكار على قتل الطفل محمد أبو خضير، فإنه يعبر خلال ذلك عن إدعاء عنصري خطير حول التفوق الأخلاقي لإسرائيل على جيرانها: "مكان هؤلاء القتلة ليس في المجتمع الإسرائيلي. فهذا ما يميزنا عن جيرانا: هناك يستقبلون القتلة كأبطال ويطلقون اسماء الساحات على أسمائهم. وهذا ليس الفرق الوحيد بيننا. فنحن نحاكم المحرضين، بينما يتم التحريض في السلطة الفلسطينية عبر وسائل الاعلام الرسمية وعبر جهاز التعليم، ذلك التحريض الذي يدعو أساسا إلى القضاء على إسرائيل". يتناسى نتنياهو بعض المتهمين بارتكاب جرائم الحرب كانوا أعضاء في حكومات إسرائيل، وبعضهم في حكوماته هو، وأن مقارنة عدد القتلى الأبرياء من اليهود الإسرائيلين مقابل عدد القتلى الأبرياء من الفلسطينيين خلال الصراع الإسرائيلي الفلسطيني في الأعوام الستة وستين الأخيرة تشهد على أعداد قتلى فلسطينيين أكثير بكثير. كما يتناسى، أو يريد أن ينسينا، تحريضه وتحريض حكومته الواسع خلال الاسابيع الأخيرة، وما قاله هو عن الانتقام: "الانتقام لدم طفل صغير لم يخلقه الشيطان بعد، ولا حتى انتقام لدماء الشبان الصغار الطاهرين"، وذلك بعد العثور على جثث الشبان جيل-عاد شعر، نفتالي فنرانك وأيال يفراح، الذين قتلوا قبل ذلك بنحو أسبوعين ونصف، في الوقت الذي كان الجميع فيه مصدومين. وكان من فسر "الانتقام لدم" بمفهوم العين بالعين والطفل بالطفل، ذلك المفهوم الذي سيتركنا جميعا أعمياء، ثكلى وأيتام.

***
أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، لكن بدلا من الاعلان عن أيام صوم وحداد وتوبة، تقرر الحكومة الخروج بحملة عسكرية في غزة، تسميها "الصخرة الصامدة"، ونحن ننادي الحكومة بالتراجع عن ذلك والسعي من أجل التهدئة والتسوية. تحولت غزة في السنوات الأخيرة إلى المنافس الرئيسي لحكومات إسرائيل. غزة هي تاريخنا جميعا، وهي نسيان تاريخنا كلنا. هي المكان الأكثر إيلاما في فلسطين/أرض إسرائيل، وفي مقبرتها يرقد الشاعر الحاخام إسرائيل بن موسى النجارة، الذي يقوم الان ربما ينظم أشعار دفاعا عنا وعن الفلسطينيين أمام السماء. غالبية سكان غزة من اللاجئين الذين طُردوا من منطقة الساحل عام 1948. وأبناء غزة هم من بنوا منذ العام 1967 معظم المدن الإسرائيلية التي يقصفونها الان. وقريبا من غزة، في مدن التطوير، تعيش غالبية من اللاجئين اليهود من العالم العربي هم وذريتهم، الذين دُفعوا إلى مغادرة بلادهم بعد حرب 1948، وهنا في البلاد ومن خلال حملة يكاد عنوانها أن يكون ريفيًا "من السفينة إلى القرية"، تم إرسالهم في شاحنة في نفس ليلة وصولهم إلى مدن التطوير، حتى لا يتوقفوا في مركز البلاد ويقرروا البقاء هناك "لا سمح الله". وهناك في الجنوب عملوا على فلاحة حقول الكيبوتسات والتجمعات المحيطة، وعملوا في مصانعها. غزة اللا نهائة من الحروب والغزوات منذ 1948: الاعمال الانتقامية في الأعوام 56، 67، وفي عام 1970 شارون يغزو غزة، وكذلك 1987، 2000، 2009، 2012، 2014. غزة هي فقدان الأمل لديكم ولدينا، ومخرجنا ومخرجكم آخذ بالابتعاد. فبعد أربعين عاما حيث كانت إمكانية التسوية التاريخية المؤلمة بين الحركتين القوميتين، الفلسطينية والصهيونية، موضوعة على الطاولة، فإن هذه الامكانية آخذة بالتلاشي، ويتم تفسير الصراع من جديد بمفاهيم اسطورية ولاهوتية، وبمفاهيم الانتقام والانتقام للانتقام، وكل ما نعد أولادنا هو المزيد من الحروب لسنوات عديدة أخرى، وأن يواصلوا تقتلينا وتقتيلكم ولا من مخرج، وليعملوا على تأسيس نظام الفصل العنصري والذي سينهار فقط بعد أجيال عديدة أخرى.

أيدينا هي التي أراقت هذا الدم، ونحن نعتقد أن علينا التمعن سويّة في تاريخنا المشترك، الدامي والمأساوي، التاريخ بن مائة عام، ومكانته في العالم. في بداية تلك الفترة كانت الكولونيالية الأوروبية في أوجها، وأحتلت أجزاء واسعة من أسيا وافريقيا، واستغلت شعوبها اقتصاديا وعسكريا، وتعاملت مع ثقافاتها على أنها متخلفة، وأرتكبت مجازر كثيرة. بأعقاب ذلك تبنت غالبية الحركات الوطنية، بما في ذلك في البلدان التي تحررت لتوها من الاستعمار، العنف كمبدأ منظم لها، وطالبت "بتطهير" حيزها القومي من الغرباء بحجج عنصرية/قومية/دينية/إثنية/ثقافية، وتسببت بحالة متواصلة من الحروب. نحن نطالب بالعمل ضد هذا التوجه للتاريخ في العالم وفي مجتمعاتنا المختلفة، وذلك كيهود وكفلسطينين، وعرب وإسرائيليين، شرقيين وإشكنازيين، ومحافظين، ومتدينين، وعلمانيين وحريديم، والعمل على معارضة الأسوار، والفصل، والسلب، والتهجير، والعنصرية والكولونيالية، واقتراح مستقبلا وبديلا مشتركا لواقع الاضطهاد والمُضطًهدين والعنف ضد مجتمعاتنا، وعدم الخضوع لدائرة العنف والانتقام، بل اقتراح العدل، والتصحيح، والسلام والمساواة، استنادا إلى ثقافاتنا، وإنسانيتنا، وتقاليدنا الدينية المشتركة، وذلك كي لا تستمر أيدينا بإراقة الدماء، وكي نمدها الواحد للآخر بتحية السلام ان شاء الله.

الموقعون والموقعات:
أورلي نوي، يوسي دهان، عنبال جمشيد، يوسب غرونبسكي، اليعانة الموج، أيال سغي بيزاوي، وردة حرش، هرتسل كهان، سيفان شطانج، يوسي فزانه، دوري منور، يردينه حامو، إيتي قندر، أفري هرلينج، ميخال حخام، ميريت أربل، يوأف موشيه، ابي-رام تسورف، ساعر جرشون، يوتام قدوش، تسيكي ايزنبرغ، نوعام جال، عميت لافي، سريت أوفك، حجاي مطر، ماطي شموئيلوف، أندرا ليفي، شيكو بهار، نعمه قطيعي، روني قرني، طال جلبوع، ريفكا موندلق، ارنون ليفي، نعوم بن حورين، ابتسام بركات، أودي ألوني، ديانا دانيال – شارم، يورام ميلتسر، رامي ادوط، حموطال غوري، ديفيد تشاينا ولف، ايزي ولف، ياعل أهرونوب، يونتان مزراحي، نعمة ساسون، عيدان كوهين، تسفي بن-دور بنيت، عنبال ايشل-كهانسكي، ماتان كامينر، يوتام شويمر، حاجيت مرملشطاين، أساف فيليب، عليزة وستون، ايلي بار، دفنة هيرش، ياعيل بن يافت، شيره أوحايون، إيرز يوسف، ياعل جولان، نوعه ايشيل، افرات شني- شطريت، سيجال فريمور، أفيعاد ماركوفيتش، ايلونا بينتو، تمار نوفيك، دجانيت اليكيم-كسوتو، اليمي ساره، ايتي شنير، ديانا أحدوت، ليرون مور، يوني سيلفر، أور شمش، جال ليفي، دانا كابلان، دانيال شوشان، زيف يمين، رعوت بندريهم، يوفال ايلون، يلوي كوهن، أورن اجمون، اسف يعقوبوفتش، يهونتان ودعي، ميخال جورن، إلي أوشوروف، يوفال دريير-شيله، طال شفي، يهودا بن أل، موران طال، نوريت بن تسفي، إلى شموئيلي، دليت متسغر، منشه عنزي، مائير عمير، شوشي شمير، عران قاليمي ميشييقر، نوعه هيينه، ساهرشلف، إلى أدلمان، ران سغف، البرت سويسه، سرحيو يحني، روعي حسن، حنه جينتون، دافيد موتسفي-هالر، مائور هويمان، تامي ريكليس، تسيله زالط، مزال مويال كوهن، ابيجايل أرن حوتسون، أفرات يسسخار، شلوميت كرملي، مايا سبيكتور-بيهار, أوري ين-دوف، تمار موقدي، يهاف زوهر، يفعال بيستري، يائير ميوحاس، روني مازل، شوشي رببورت، عميت جيلوتس، أرين ديان، روعي لفانه، ريتشيل لئه جونس، موطي جيجي، يوآف كفشوك، داليا كاتس، ساشا كورمبتوف، شارون كوهن، نعمي كلايمان، يوسي لوس، نتان شلفه، بيني نوريالي، روزي بنيون، أودليا جولدرط، عيديت أراد، الداد تسيون، روني بليير، افيف جروس-ألون، يوتام كوهن، نوعه مزور، ميخالي برور، أوري بريكت، عوز روطبرت، استر عطار، شارون أورشليمي، نفتلي أور-نر، ريعوت جلبلوم، كرمله تايخمان، عنات مطر، ميري فيكسمان، يريف ابيشور، شوشانه جباي، نوجه عنبر، جيورا برجل، أورنه دونت، يوسي أميتاي، دودو روتمان، أورنه لافي، تاهل فيروش، رونيت بخار شاحر، عدي قيصر، أور سوفر، أله جرينجاوز، نوجه ايتان، تمار شيرف، هليه تشيفمان، يغيف بوخشتاب، تومر لافي، روني هنيغ، فرد كوفيتش، شاي شبتاي، ياعل جبريتس، تمار أحيرون، جاي أيال، حجيت بخار موريس، أميره هس، ابراهام عوز، ياعل برده، موطي فوغل، بنينه موتسفي-هالر، يوفال عبري، الموج بيهار.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

כתיבת תגובה

הזינו את פרטיכם בטופס, או לחצו על אחד מהאייקונים כדי להשתמש בחשבון קיים:

הלוגו של WordPress.com

אתה מגיב באמצעות חשבון WordPress.com שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Twitter

אתה מגיב באמצעות חשבון Twitter שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת Facebook

אתה מגיב באמצעות חשבון Facebook שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

תמונת גוגל פלוס

אתה מגיב באמצעות חשבון Google+ שלך. לצאת מהמערכת / לשנות )

מתחבר ל-%s

%d בלוגרים אהבו את זה: